Παρασκευή, 26 Δεκεμβρίου 2014

Παιδικές εικόνες από τα "σοφαδάκια" τα Χριστούγεννα

Κάθε που πλησιάζουν Χριστούγεννα, φτερουγίζουν στο νου μου εικόνες από την παιδική μου ηλικία.
Άνθρωποι περπατούν κάπως βιαστικά και μπαινοβγαίνουν στα καταστήματα κάτω στα "σοφαδάκια". 
Στο κρεοπωλείο του κυρ-Μιχάλη του Λεμονή, ή εκείνο του Νίκου του Λεμονή, ή το άλλο του Χρήστου Γαρυφάλλου. Γεμάτα με ντόπια, καθαρά κρέατα από τα σκοπελίτικα γίδια και αμνοερίφια. 
Τελευταίες μέρες για τα ψώνια πριν τη γιορτή. 
Λίγο πιο πάνω στου κυρ Αποστόλη του Λεμονή με τα τρόφιμα, κουκιά, ρεβύθια, ζάχαρη, αλεύρι, αραδιασμένα σε σακιά, ένα γύρο μέσα στο μπακάλικο.  
Άντρες μπαίνουν πιο εδώ, στο κουρείο του Μιχάλη του Κασσανδριανού.
Στο βάθος του δρόμου, κάποιες γυναίκες ψωνίζουν υφάσματα για δώρα, απ το κατάστημα του κυρ Δημήτρη του Κρικίδη. Λίγο πιο πέρα άλλες, μπαίνουν στο κατάστημα του Νίκου του Ζαπάρτα, για υλικά ραψίματος και δώρα.
Οι γυναίκες παίρνουν τις φρεσκοψημένες κουλούρες απ το φούρνο "της Μαρίας" ή αλλιώς του κυρ Αλέκου του Μελαχροινού.
Στον κεντρικό δρόμο είναι κι ο κυρ Αλέκος Αλεξάνδρου, με τα πήλινα κανάτια, τις εικόνες και τα κεριά. Δίπλα ακριβώς απ του Τάκη του Σακελλαρίου, με τα χρώματα και τα διάφορα υλικά οικοδομής. 
Σαν φτάνει το μυαλό μου στην κατηφόρα για τον Αϊ Νικόλα, κάποιοι βγαίνουν απ το φαρμακείο των Ραμαντάνηδων. Δίπλα κάποια γυναίκα μπαίνει στο παντοπωλείο του Γαλατσάνου, να ψωνίσει λαμπάδες με καθαρό κερί, για το πρόσφορο που θα πάει "στ' ν'  ακκλισά"για το πρωί.
Έρχονται στη θύμησή μου φευγαλέες εικόνες από τα καλο-γυαλισμένα μανουάλια της εκκλησίας, γεμάτα με κεριά στην χριστουγεννιάτικη λειτουργία νωρίς το πρωί.
Νοικοκύρηδες με τα κουστούμια, που συνοδεύουν τις συζύγους, τυλιγμένες στο ακριβό παλτό τους. Κι ακούγονται στο πλακόστρωτο σοκάκι, τα τακούνια απ τα καλαίσθητα παπούτσια που αγόρασαν από το "παπουτσάδικο" του Φίλιππα του Ψαθά, ή το άλλο του μπάρμπα Νίκου του Καλατζή, για τις γιορτινές αυτές μέρες.
Όλοι αυτοί οι άνθρωποι που περνάνε στο διάβα τους μέσα στο μυαλό μου, κάπως γρήγορα, έχουν μέρες τώρα μελετήσει πως θα γιορτάσουν τη Γέννηση του Σωτήρα!
Έχουν φροντίσει τις οικονομικές τους υποχρεώσεις. "Δεν κάνει να αφήνεις χρέα τέτοιες μέρες" λένε.
Η σπιτονοικοκυρά έχει δώσει την παραγγελία για τα αμυγδαλωτά ή το μπακλαβά στον άριστο, τεχνίτη ζαχαροπλάστη Κωνσταντινίδη, ή πιο κάτω στο εργαστήριο του Κυριάκου του Κυρίτση.
Κι εμείς να χτυπάμε πόρτες και να στεκόμαστε με το ραβδί και του "κουφνάκ" έτοιμοι να ψάλλουμε τα κάλαντα ελπίζοντας να τιμήσουν την ερμηνευτική μας προσπάθεια και την λυγερή παιδική μας φωνή με μισή δραχμή, ή καμιά δεκάρα, γιατί όχι και ολόκληρη δραχμή, αφού είμασταν δύο και θα τα μοιράζαμε...
Και καθώς ανοίγει η πόρτα, η ματιά μας  πλανιέται πιο μέσα απ το χωλ, στο σαλόνι ή το καθιστικό, που ήταν στρωμένο με το καλό το βελούδο τραπεζομάντηλο. Και γύρω γύρω τα αρχαία τα πιάτα και το  κάδρο του αφέντη του σπιτιού ή άλλο του παππού και της γιαγιάς.
Και δίπλα στο παράθυρο να φωτοβολεί το δέντρο των χριστουγέννων. Φορτωμένο μπάλες, παιχνίδια, αγγελάκια και στη ρίζα του η φάτνη, σκέτη κατάνυξη και μυστήριο. Μερικές γυναίκες το στόλιζαν στο διάδρομο. Ψάλλαμε και χαζεύαμε μαζί, τα δώρα, τα στολίδια, τη λάμψη από τα φωτάκια. 
Κάναμε κι εμείς το "κουμάντο" μας. Είχα κατά νου να αγοράσω ένα άσπρο αστυνομικό αυτοκίνητο με φωτάκια κόκκινα και μπλε.   
Το χα δει εδώ και μέρες στη βιτρίνα του Παπαλιώσσα. Αυτή η βιτρίνα, μου χε πάρει το μυαλό εδώ και μέρες!
Τώρα που το θυμάμαι, χωρίς υπερβολή, το "στήσιμο" αυτής της βιτρίνας δεν είχε τίποτα να ζηλέψει από τις βιτρίνες των πόλεων τέτοιες μέρες.
Στολισμένη με χρυσή γιρλάντα και μπάλες, γέμιζε με λογής λογής παιχνίδια. Τοποθετημένα σαν σε σκηνή από ταινία, στρατιωτάκια, τανκς, αεροπλάνα, συναρμολογούμενα, τραίνα, πλοία, μάγευαν τα παιδικά βλέμματα και ταξίδευαν τη φαντασία σε ιστορίες και περιπέτειες που μόνο το παιδικό μυαλό μπορεί να συνθέσει και να ονειρευτεί. 
Όπου και να μ έστελνε η μάνα, έπρεπε να περάσω από τα "σοφαδάκια". Πλησίαζα τη βιτρίνα που με πολύ γούστο και εμπορικό ταλέντο είχε στολίσει η κυρία Κλαίρη. Κι άρχιζε το σενάριο ... της φαντασίας! Κανένα παιχνίδι δε μ άφηνε αδιάφορο.    
Η βιτρίνα του Παπαλιώσσα είχε ένα γλυκό γιορτινό φως, το οποίο αντανακλούσε στην παιδική ψυχή, τη μάγευε και δε την άφηνε να φύγει! 
Η κυρία Κλαίρη, είχε στολίσει και την άλλη βιτρίνα με παιχνίδια για κορίτσια. Πριγκίπισσες, μωράκια, καρότσια, παραμυθένια παλάτια, συλλογές με σκεύη κουζίνας, αλλά και επιτραπέζια παιχνίδια.
Το κατάστημα του Παπαλιώσσα πουλούσε οικιακά είδη. Σ αυτό έβρισκες τα πάντα για το σπίτι. Συσκευές, αξεσουάρ, ηλεκτρικά είδη, μικροέπιπλα, κλπ.
Είχε δύο μεγάλα ψηλά παράθυρα με τζάμι μονοκόμματο. Το ένα ήταν στ' αριστερά της εισόδου και το άλλο  στη δεξιά πλευρά. 
Αυτές οι δύο γιορτινές βιτρίνες, ήταν πόλος έλξης για τα παιδικά μας προσωπάκια όλο το δωδεκαήμερο. Τα στολίδια και τα παιχνίδια τους μετέφεραν για μια ακόμη φορά την αγάπη από χέρι σε χέρι. 
Εμείς τότε δε ζούσαμε έντονα την προσμονή του Άϊ Βασίλη από την κόκα κόλα. 
Προσμέναμε το Χριστό να γεννηθεί μέσα στη θαλπωρή της οικογένειάς μας. Να δούμε τα πρόσωπα των αγαπημένων προσώπων χαρούμενα. Να συναντηθούμε με τους φίλους μας στο ναό, στο ιερό Βήμα. Να φτάσει η στιγμή που ανυπόμονα θα χαλούσαμε το περιτύλιγμα του δώρου για να αφήσουμε τα μάτια μας να λάμψουν στη θέα του παιχνιδιού, με το οποίο θα παίζαμε τις υπόλοιπες γιορτινές μέρες!
Η βιτρίνα του Παπαλιώσσα είναι μια γλυκιά ανάμνηση στο πλήθος των παιδικών ενθυμήσεων. Τώρα που τα γράφω αυτά, διαπιστώνω ότι τότε δε στερηθήκαμε αυτή τη γιορτινή λεπτομέρεια που αφήνεις το προσωπάκι σου να κολλήσει πάνω στο τζάμι μιας βιτρίνας. Ενώ η ψυχή σου ταξιδεύει σε χώρες μαγευτικές και ζεις νοερά, αλλά βαθιά στην καρδιά σου, αυθεντικά συναισθήματα, τα οποία θα είναι και τα εφόδια για να μάθεις να ζεις, να γιορτάζεις, να αγαπάς!
26 Δεκεμβρίου 2014. 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου