Κυριακή, 1 Ιουνίου 2014

Μήπως έχετε εικόνες στα σπίτια σας;

Μία κλασσική "καραμέλα" των Ιεχωβάδων εδώ και δεκαετίες είναι πως οι εικόνες που έχουμε στους ναούς και στα σπίτια, είναι ειδωλολατρική συνήθεια.
Ας αρχίσουμε από το λεξικό: 
ειδωλολάτρης ο [iδololátris] Ο10 θηλ. ειδωλολάτρισσα [iδololátrisa] Ο27 : αυτός που λατρεύει τα είδωλα, τα ομοιώματα θεοτήτων, σαν να ήταν αυτά τα ίδια θεότητες: Εκχριστιανισμός των ειδωλολατρών.
[λόγ. < ελνστ. εἰδωλολάτρης· λόγ. < μσν. ειδωλολάτρισσα < ειδωλολάτρ(ης) -ισσα]
ειδωλολατρία η [iδololatría] Ο25 : η λατρεία ειδώλων, κατασκευασμένων ομοιωμάτων θεότητας, ως φορέων του πνεύματός της και της δύναμής της, και κυρίως η αρχαία ελληνική και ρωμαϊκή θρησκεία: H ~, και μαζί της και ο αρχαίος κόσμος, γνώρισαν μια τελευταία αναλαμπή στα χρόνια του Iουλιανού του Παραβάτη. || (γενικότ.) η λατρεία φυσικών ή κατασκευασμένων αντικειμένων ως φορέων θεϊκής δύναμης· (πρβ. φετιχισμός). 

Ένας μαθητής μου στην τρίτη τάξη του γυμνασίου έχει ήδη κατανοήσει πως και γιατί υπάρχουν οι εικόνες στην ορθόδοξη λατρεία!
Ας μιλήσουμε για το θέμα αυτό όπως θα μιλούσα στους μαθητές.
Πολλές φορές βγάζουμε φωτογραφίες για να κρατήσουμε στη μνήμη μας όμορφες στιγμές με τα αγαπημένα μας πρόσωπα.
Αν μάλιστα κάποιος από τους δικούς μας ή φίλους μας φύγει μακριά, οι φωτογραφίες του είναι αυτές που κρατούν ως ένα σημείο την θύμησή του. Μέσα από τις φωτογραφίες -κι όχι μόνο- δηλ. εκφράζουμε την αγάπη μας, τη συμπάθειά μας, στα προσφιλή και αγαπημένα μας πρόσωπα.
Σε καμία περίπτωση η φωτογραφία δεν αντικαθιστά τον ίδιο τον άνθρωπο που φωτογραφίζεται. 
Ούτε τα συναισθήματά μας, η αγάπη και η συμπάθεια, πηγαίνουν στη φωτογραφία (χαρτί, χρώματα, σχέδια) αλλά στον άνθρωπο που φωτογραφίζεται.
Έτσι ακριβώς ισχύει και με την εικόνα. Με την εικόνιση δηλ. του θείου προσώπου του Κυρίου. Εφόσον ο Κύριος βρέθηκε ως άνθρωπος ανάμεσά μας και κάποια στιγμή αναλήφθηκε, ένιωσαν οι πιστοί την ανάγκη να έχουν τη μορφή του σε εικόνα, ώστε να εμπνέονται και να εκφράζουν με την ψυχή τους, την αγάπη τους σ Αυτόν.
Έτσι η αγάπη, η πίστη και η προσκύνηση πάνε (μεταβαίνουν) στο Πρόσωπο του Κυρίου κι όχι στην εικόνα (ξύλο, χρώματα, τάματα κλπ). Τις εικόνες δεν τις λατρεύουμε. Τις χρησιμοποιούμε σαν μέσο έκφρασης της πίστης μας.
Φυσικά το ίδιο ακριβώς ισχύει και για τις εικόνες της Παναγίας και των Αγίων.
Μόνο τον Θεό δε μπορούμε να εικονίσουμε γιατί "Πνεύμα ο Θεός"  και δεν έχει σχήμα και μορφή.
Τον Θεό τον λατρεύουμε. Και μόνο τον Θεό λατρεύουμε. Τους αγίους τους προσκυνούμε και τους τιμούμε. Δεν τους λατρεύουμε! Επειδή είναι άνθρωποι. Αν τους λατρεύαμε τότε θα ήταν ειδωλολατρεία (γιατί λατρεύουμε δημιουργήματα  κτίσματα).
Συμπέρασμα. Εφόσον οι πιστοί δεν λατρεύουν τις εικόνες (υλικά) ούτε τα πρόσωπα των αγίων που εικονίζονται σ αυτές (κτίσματα, δημιουργήματα), δεν υπάρχει ειδωλολατρεία. 
Απ την άλλη πλευρά, οι εικόνες και οι αγιογραφίες που υπάρχουν επί τόσους αιώνες τώρα σε ναούς και σπίτια, έχουν βοηθήσει πολύ κόσμο να γνωρίσει τη διδασκαλία της Εκκλησίας. 
Άνθρωποι αγράμματοι, φτωχοί, που δε μπορούσαν να έχουν ένα βιβλίο και να μελετήσουν για την πίστη τους, παρατηρώντας τις παραστάσεις των εικόνων και με την εξήγηση κάποιων ιερέων ή άλλων καταρτισμένων πιστών, μπόρεσαν να γνωρίσουν τα σωτήρια μηνύματα του Ευαγγελίου.
Και τέλος όλα αυτά τα δημιουργήματα αποτελούν μέρος μιας πολιτιστικής θρησκευτικής κληρονομιάς. Και πολλές φορές έχουν δώσει έμπνευση σε ποιητές και μουσικοσυνθέτες για να δημιουργήσουν τα δικά τους έργα ποίησης και υμνογραφίας που ανεβάζουν την ψυχή μας ως τον ουρανό και βοηθάνε να νιώσουμε την ευλογία του Κυρίου στη ζωή μας!
Σε τέτοιες "γκάφες" πέφτουν συχνά οι Ιεχωβάδες, στην προσπάθειά τους να μπερδέψουν αυτούς που προσηλυτίζουν. Κι όλα αυτά γιατί δεν γνωρίζουν κι οι  ίδιοι τις βασικές αρχές της πίστης, αφού έχουν αφαιρέσει από τη μελέτη τους τη διδασκαλία των αγίων Πατέρων! 
Κυριακή 1/6/2014 της Α εν Νικαία Οικουμενικής Συνόδου.
Κων/νος Σύρος

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου