Πέμπτη, 27 Φεβρουαρίου 2014

Πόσα ξεχάσαμε ... ;

Εκεί που δεν έβλεπες "εκδήλωση" με παιδιά, τραγούδια, μουσικές, αφίσες, κλπ. ξαφνικά τα τελευταία χρόνια, σαν τα μανιτάρια ξεφυτρώνουν στο νησί μας, σύλλογοι, ενώσεις πολιτών, κατοίκων, νέων και μεγαλύτερων σε ηλικία.
Μια απότομη στροφή, μια τάση για συσπείρωση, για συνεργασία. Να αναδειχθεί αυτό το κάτι του νησιού. Η ομορφιά, το φυσικό κάλλος. Να το φροντίσουν αυτοί που το κατοικούν και νιώθουν ευγνωμοσύνη γι αυτό τον τόπο.
Προσκλήσεις, ετοιμασίες, ανακοινώσεις ακόμη και στο διαδίκτυο!
Καθημερινά σχεδόν εμείς οι σκοπελίτες "εξ αποστάσεως" παρακολουθούμε τις δράσεις αυτές και τα όνειρα των δραστήριων ομάδων και συλλόγων.
Κρυφός καημός να δούμε και πάλι το νησί μας!
Μα καημός να δούμε αυτούς που μένουν εκεί, να ζούνε να γνωρίζουν και να τιμούν την ανεκτίμητη πολιτιστική κληρονομιά που μας άφησαν τόσες γενιές προγόνων.
Μια κληρονομιά που επέτρεπε σε όλους να ζουν αρμονικά, με ζεστές ανθρώπινες σχέσεις. Να συνεργάζονται να έχουν τα ίδια όνειρα για τον τόπο.
Να χαίρονται όλοι μαζί. Να βοηθάνε ο ένας τον άλλον, χωρίς να περιμένουν ανταπόδοση.
Στο νου μου έρχονται τέτοιες μέρες θύμησες ... ανθρώπων με ζεστό χαμόγελο, χορατά, τραγούδια, χορούς, αυθεντικότητα!
Οικογενειακές συνεστιάσεις, γλέντια πάνω σε ξύλινα πατώματα. Τραγούδια της τάβλας από όλους. Μεζέδες λογιώ λογιώ... να μοσχομυρίζουν οι κουζίνες κι οι νοικοκυρές να τρέχουν μέσα έξω στο σερβίρισμα και τη φροντίδα των καλεσμένων.
Αλλά τι παράξενο! Θυμάμαι πάλι αυτά τα πρόσωπα συναγμένα στους χοντρούς τοίχους του αρχαίου ναού. Στον Αϊ Γιάννη, στον Αϊ Παντελεήμωνα, στην Παναγία, στο Χριστό!
Σοβαροί τώρα, άλλοτε σκυφτοί, "της μετανοίας άνοιξον μοι πύλας". Ποιος ξέρει τι να σκέφτονται τέτοιες ώρες! Για ποια θέματα μετανοιώνουν, για ποια ευφραίνονται!
Πως τα έζησα έτσι! Όλα μαζί. Και θρησκεία και λαϊκό δρώμενο. Και ψαλμωδία και λαϊκό τραγούδι. Φώτα  στην εκκλησιά, φώτα στα σπίτια. Ευχές στην απόλυση, ευχές και χειραψίες στις πόρτες των σπιτιών.
Θέλω να δείτε ένα βίντεο. Νομίζω ότι είναι η σπίθα που άναψε κάποτε για να φωτίσει και να λαμπρύνει την κληρονομιά μας!



Δυστυχώς, χάθηκε γρήγορα η σπίθα! Δε μπορέσαμε να την διατηρήσουμε να την ζωηρέψουμε να την κάνουμε φλόγα!
Πολλά καλά έχει η Σκόπελος!  Άξια θαυμασμού όλα! Δε τον ξεχνάς αυτό τον τόπο άμα τον γνωρίσεις! 
Λείπει όμως κάτι ... μια προσπάθεια. Ένα χρέος που έχουμε σ αυτούς που μας παρέδωσαν αυτόν τον επίγειο " παράδεισο" .
Ένα ταμείο, ένα σχολείο που θα συνδαβλίσει τη σπίθα και πάλι. Θα την κάνει φλόγα στα στήθη των παιδιών μας. Θα τα στρέψει να δουν τι κληρονομούν. Να εκτιμήσουν την παρακαταθήκη καθώς πρέπει. Να την αγαπήσουν.
Κάπως έτσι ξεκίνησε μια παρέα κάποτε...
Κι εμείς μια καλή παρέα είμαστε ... λέμε να το επιχειρήσουμε! 
Όποιος θέλει ακολουθάει! Για τα παιδιά μας θα το κάνουμε! Για τα παιδιά και το νησάκι μας!
Καλή Σαρακοστή!


     

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου