Σάββατο, 28 Δεκεμβρίου 2013

Κάτι που θυμίζει καλοκαίρι!

Χαθήκαμε αγαπητέ επισκέπτη!
Οι ρυθμοί της πόλης μας πλάνεψαν και αμελήσαμε να γράψουμε δυο λέξεις για το όμορφο νησάκι μας τη Σκόπελο.
Τώρα μέρες γιορτινές, βρήκα το χρόνο μα και την ησυχία της ψυχής και του μυαλού, να γράψω στην αγάπη σου ...
Δε θα σου μιλήσω για τα χριστούγεννα. Είμαι σίγουρος ότι άκουσες πολλά από ιερείς, ιεροκήρυκες, τηλεόραση, περιοδικά.
Εγώ θα αρχίσω να μιλάω από εκεί που σταμάτησα. Αύγουστος του 2013 !
Πιο συγκεκριμένα 17 Αυγούστου.
Εκείνη τη μέρα, την καλοκαιρινή, μ αξίωσε ο Θεός να προσκυνήσω σε ένα από τα αρχαιότερα και ταπεινότερα ξωκκλήσια του νησιού μας.
Μια προσφιλή οικογένεια, με προσκάλεσε από μέρες, να πάω να προσκυνήσω την αρχαία εικόνα της Κοίμησης της Θεοτόκου, μαζί με άλλους πανηγυριώτες.
Σου γράφω για το πανηγύρι στην Παναγία την Πολεμίστρια στη θέση Πευκιάς!
Αρχαίο μνημείο, ταπεινό εκκλησάκι, φωλιασμένο στη θεόρατη σκιά μιας βελανιδιάς.
Οι οικοδεσπότες, ευσεβείς, ταπεινοί, ευγενικοί κι αθόρυβοι άνθρωποι. Η ψυχή τους χαίρεται να προσφέρει, να συνδράμει σε πνευματικές εκδηλώσεις, να συντηρεί τα μνημεία της πίστης και του πολιτισμού μας. Πάντα νοικοκύρηδες, κι αξιοπρεπείς. Ποτέ δεν έδωσαν αφορμή να βαρυγκομήσει κάποιος απέναντί τους.
Με ευλάβεια και ταπείνωση οργάνωσαν το αρχαίο αυτό πανηγύρι όπως οι πρόγονοί τους πολλές δεκαετίες πριν...
Μας υποδέχτηκαν με το χαμόγελο και τις εγκάρδιες ευχές τους.
Σε λίγο η μικρή αυλή είχε γεμίσει προσκυνητές, νέους, γέρους, ντόπιους, παραθεριστές, ξενιτεμένους ...
Όλοι άναψαν ένα κεράκι στη Χάρη Της, και παρεκάλεσαν τη Μητέρα να τους συντρέχει στον αγώνα τους, στις οικογένειές τους, στην ψυχή τους.
Ο παπα Νικλόλας, ζωντανός μάρτυρας της ιστορίας και του παρελθόντος αυτής της πανήγυρης, δεν παρέλειψε να μας ενημερώσει, με συγκίνηση, για την ιστορία του ναού, το θαύμα της Παναγίας, την ευλάβεια όλων των κτητόρων και των πιστών ανθρώπων, που αναλάμβαναν στο διάβα του χρόνου να τελούν το ιερό αυτό πανηγυράκι στην κατάφυτη ράχη του Πευκιά.
Κι όλοι ακούγαμε τον ιερέα να μνημονεύει ονόματα και γεγονότα. Και λίγο πιο πέρα άκουγαν κι οι ογκόλιθοι του αρχαίου ναού της θεάς Αθηνάς.
Άλλο ένα δείγμα πίστης προς το θείο, αλλά και απόδειξη της μακριάς ιστορίας του τόπου μας. Κάτω ή λίγο πιο δίπλα από ναό της Θεοτόκου θα βρεθούν ερείπια αρχαίου ναού, αφιερωμένου συνήθως στη θεά της σοφίας Αθηνά.
Οι ευλαβικοί πανηγυριώτες μετά το "δι΄ευχών..." έλαβαν το αντίδωρο και πέρασαν στη φροντίδα του οικοδεσπότη. Λουκούμια, κουλούρια, σπιτικά γλυκά, τσίπουρο και καφεδάκι.
Οι ευχές και τα χαμόγελα καθάρισαν το μυαλό μας από τις μέριμνες της καθημερινότητας. Ξεχάσαμε την κρίση της οικονομίας, των ηθών, τη φτώχεια την πνευματική. Λαμπροφορεθήκαμε από το φως της θείας Μυσταγωγίας.
Τριγύρω τα πεύκα, οι ελιές, η απερίγραπτη θέα της πόλης μας από ψηλά, μας συνεπήραν και μας καθήλωσαν... Ας μέναμε για πάντα σ αυτή τη γωνιά του παραδείσου!
Μιλούσαμε, χαμογελούσαμε και στρέφαμε το φακό της φωτογραφικής, στους πολυκαιρισμένους τοίχους του ναού, στην κυκλώπεια βάση του αρχαιοελληνικού ναού, απέναντι στο βουνό του "πύργου" με τις κεραίες του ΟΤΕ.
Από τον Ιούλιο μέχρι το τέλος του Αυγούστου, στο ευλογημένο νησάκι μας τελούνται 22 ίσως και περισσότερα πανηγύρια σε ξωκκλήσια. Πόσο ευλαβικοί και ευγνώμονες στάθηκαν οι πρόγονοί μας απέναντι στο Θεό και τους Αγίους Του!
Αφιέρωναν το 1/3 του χρόνου τους για να δοξάσουν και να ευχαριστήσουν Αυτούς που τους παρείχαν τόσα αγαθά στον τόπο τους. Και έζησαν αυτοί καλά ... κι εμείς που βάλαμε πάνω απ όλα τον εαυτό μας και βγάλαμε απ τη ζωή μας το Θεό, δημιουργήσαμε ελλείψεις και στεναχώριες!
Ευλογημένο νησί η Σκόπελος από κάθε άποψη. Όπως και να την εξετάσεις φίλε επισκέπτη, θα διαπιστώσεις την θεϊκή ενέργεια, τη χάρη κάποιου αγίου και κυρίως του Αγίου ιεράρχη Ρηγίνου.
Τι κρίμα που δεν το έχουμε νιώσει ακόμη! Τι κρίμα που παραβλέπουμε ότι τα πανηγύρια του θέρους, αποτελούν κι αυτά πολύτιμο στολίδι του νησιού μας. Και δυστυχώς δεν τα τιμούμε, αλλά δεν τα προβάλλουμε ούτε στους παραθεριστές, οι οποίοι πολλές φορές έχουν αποδειχθεί πολύ θερμοί προσκυνητές και μέτοχοι της λατρείας μας! 
Ευλογημένο και το δωδεκαήμερο των χριστουγέννων στη Σκόπελο!
Μα ποιος θυμάται τι έκαναν οι ευλαβικοί σκοπελίτες τέτοιες μέρες! Πάνε αυτά! Τα ξεπεράσαμε. Δε τα χρειαζόμαστε. Τώρα θέλουμε να αποδράσουμε τέτοιες μέρες σε μια μεγάλη πόλη. Να ζήσουμε νέα ... ήθη!
Θυμάμαι τα τελευταία χρόνια μαζική φυγή στο λιμάνι του νησιού για τις γιορτές. Εγκατάλειψη ανθρώπων, εστιών, ναών, ακολουθιών, εθίμων. 
Άραγε κέρδιζαν κάτι οι ψυχές αυτές! Μακάρι να είχαν κέρδος και χαλάλι η φυγή!
Η Παναγία η Πολεμίστρια δε θα πάψει ποτέ να μας προστατεύει όπως τότε στο "βρωμονέρι" και να μας δείχνει το γλυκό της χαμόγελο στις θαμπές εικόνες του ταπεινού εξωκκλησιού, καθώς ζωηρεύει η μορφή της, στο τρεμόπαιγμα του καντηλιού, την ώρα του εσπερινού.
Ας μας αξιώνει να την προσκυνάμε πάντα στα ξωκκλήσια του νησιού μας κι ας μας χαρίζει τη φώτιση να προχωράμε σε έργα θεάρεστα τη νέα χρονιά!
Και ας μην ξεχνάμε το καλοκαίρι, να επισκεπτόμαστε τα πανηγυράκια του νησιού, για να ζητάμε το έλεος... 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου