Σάββατο, 4 Μαΐου 2013

Σκέψεις μπροστά στον επιτάφιο

Μ. Παρασκευή πρωί.
Μπροστά μας το ιερό κουβούκλιο του επιταφίου.
Τόσο πολύ αγάπησε ο Θεός των χριστιανών τον άνθρωπο ώστε καταδέχτηκε να ταφεί από τα πλάσματά του!
Τι Θεός μπορεί να είναι αυτός, που δέχεται να συμμετέχει σε μια τόσο ταπεινωτική διαδικασία, προκειμένου να μας φέρει πιο κοντά του!
Μόνο ένας Νους με αγάπη θα μπορούσε να επινοήσει τέτοιο σχέδιο για τον άνθρωπο.
Να κατέβει στον Τάφο για να μας χαρίσει το χαμένο Δώρο Του, την Ανάσταση!
Ο Χριστός με τον θάνατό του ουσιαστικά θέλησε να καταργήσει το θάνατο.
Πριν την ταφή του Κυρίου κάθε άνθρωπος ήξερε πως η ζωή του έχει ημερομηνία λήξης!
Οι μέρες του, τα σχέδιά του, τα όνειρά του, όλα έχουν ένα τέλος, ένα τέρμα.
Τώρα όμως, ο θάνατος καταργήθηκε! Η ζωή του ανθρώπου αποκτάει συνέχεια!
Η λέξη "πάσχα" σημαίνει πέρασμα. Οι ισραηλίτες, γιόρταζαν το δικό τους πάσχα για να θυμούνται το πέρασμα από τη σκλαβιά της Αιγύπτου στην ελευθερία και την ίδρυση του δικού τους έθνους.
Εμείς στο δικό μας Πάσχα γιορτάζουμε το πέρασμα από τη φθορά στην αφθαρσία. Από την θνητή μας ύπαρξη στην αιωνιότητα.
Τώρα δε νιώθουμε απελπισία μπροστά στο θάνατο. Σαν χριστιανοί ελπίζουμε και περιμένουμε το πέρασμά μας στην αιωνιότητα. Η ζωή συνεχίζεται και πέρα από το θάνατο. Αλήθεια, είναι πολύ μεγάλο το Δώρο που μας έκανε ο Κύριος!
Όμως για να ζήσουμε αυτή τη νέα διάσταση της ζωής μας, όπως μας το είπε κι ο ίδιος, πρέπει κι εμείς να συμμετέχουμε στη σταυρική Του θυσία. Να συσταυρωθούμε για να συν-αναστηθούμε μαζί Του.

Οι άγιοι Πατέρες της Εκκλησίας μας εξηγούν περισσότερα: Συμμετέχουμε στη θυσία και την ταφή του Κυρίου, με το να σταυρώσουμε και να θάψουμε τα πάθη μας!
Να θάψουμε τον παλιό άνθρωπο, τον εαυτό μας που κυριαρχείται από τα λογιώ λογιώ πάθη.
Να τι είναι η Ανάσταση.
Ξέρουμε ότι ο σπόρος πέφτει στο χώμα και σαπίζει. Μετά όμως βγάζει ρίζες, υψώνει το βλαστό του πάνω από τό χώμα, γίνεται δέντρο όλο δύναμη, δίνει καρπούς και φύλλα.
Έτσι κι εμείς με την δική μας ανάσταση, αφήνουμε τα πάθη μας να σαπίσουν να χαθούν. Αποβάλλουμε τον παθιασμένο μας χαρακτήρα και ανεγεννιόμαστε καθαροί, πνευματικοί, με αγάπη και δικαιοσύνη, στην πλευρά του Χριστού.
Αυτό είναι το μήνυμα του επιταφίου. Να θάψουμε τα πάθη μας. Έτσι θα συμμετέχουμε στην ταφή του Κυρίου.
Γι αυτό λέμε ότι όσα τελούνται στους ναούς της Μ. Εβδομάδας, δεν είναι αναπαράσταση κάποιων γεγονότων του παρελθόντος, αλλά οι πιστοί ξαναζούν τα σωτήρια γεγονότα του Ευαγγελίου. Δεν είμαστε λοιπόν στο ναό απλοί, απαθείς,  ακροατές, αλλά συμμετέχουμε στο θείο Δράμα, προσευχόμαστε και συμψάλλουμε, ώστε να καταφέρουμε να μοιάσουμε στον πράο Ιησού, "ίνα και συζήσωμεν Αυτῶ".
Ας μην είμαστε αγαπητοί μου απαθείς κι αδιάφοροι μπροστά στο ιερό κουβούκλιο του επιταφίου. Ο τάφος του Κυρίου αναβλύζει τη ζωή, την αιώνια ζωή.
Ας τιμούμε κάθε χρόνο αυτή τη μέρα κι ας προσπαθούμε να συμμετέχουμε στη θυσία του Κυρίου σταυρώνοντας κι εμείς τα πάθη μας.
Και να μην ξεχνάμε ότι το μεγαλύτερο πάθος μας και το πιο δύσκολο να το δαμάσουμε είναι, η γνώμη μας! Η άποψή μας, το θέλημά μας!
Ας θυμηθούμε στο σημείο αυτό τις προσπάθειες κάθε νέου μοναχού να τιθασεύσει τη γνώμη του, το θέλημά του, ασκώντας την αρετή της υπακοής.
Τη στιγμή όμως που τα σκεπτόμαστε αυτά, κάποια πρόσωπα δεν είναι ανάμεσά μας. Κάθε ενορία είναι μια οικογένεια. Και όπως συμβαίνει πάντα, σε κάθε οικογένεια θα ακουστούν και τα "μπράβο" αλλά θα ακουστούν και παράπονα.
Επιτρέψτε μου ένα μικρό παράπονο σήμερα.
Παρατηρώ ότι πέρυσι αλλά περισσότερο φέτος, κάποιοι αδελφοί μας, απέχουν από τις κατανυκτικές και ψυχωφέλιμες ακολουθίες της Μ. Εβδομάδας. Χθές, ο ναός μας ήταν γεμάτος πιστούς μέχρι τη στιγμή που τελέσαμε την σταύρωση. Αμέσως μετά οι περισσότεροι αποχώρησαν για άγνωστο λόγο...
Σήμερα που ο Κύριός μας βρίσκεται νεκρός μπροστά μας, πάλι κάποιοι αδελφοί επιχείρησαν να βγουν στην εξοχή, να κάνουν έναν περίπατο, ή να κατέβουν στην παραλία για ένα πρωινό καφεδάκι.
Και αναρρωτιέται κανείς. Είναι δυνατόν τέτοιες ώρες, τέτοιες μέρες να υπάρχουν θέματα πολύ πιο σημαντικά, που να κρατούν τους πιστούς μακρυά από τις ιερές αυτές ακολουθίες;
Τελικά τι μετράει περισσότερο, η γνώμη μας, το θέλημά μας, ή ο Χριστός;
Έχουμε συνηθίσει να ξορκίζουμε για όλα τα δεινά την "οικονομική κρίση" που μας επιβλήθηκε τρόπον τινά...
Ας θυμηθούμε όμως τους παππούδες και τις γιαγιάδες μας. Κι αυτοί δεν είχαν τόσα πολλά χρήματα, μοχθούσαν σε πιο σκληρές συνθήκες για την επιβίωσή τους, δεν είχαν καμιά σιγουριά μιας κι οι πόλεμοι διαδέχονταν ο ένας τον άλλο.
Όμως δεν απελπίστηκαν, πρόκοψαν, και κυρίως ήταν πάντα με το χαμόγελο στα χείλη και τον "καλό το λόγο". Γιατί;
Μήπως επειδή τέτοιες μέρες κατέκλυζαν τους ναούς; μήπως γιατί όντως ακουμπούσαν συνειδητά τις ελπίδες τους στον Θεό; Μήπως επειδή οι γιορτές γι αυτούς δεν ήταν ρουτίνα αλλά η ουσία της ζωής τους; 
Ας αναρρωτηθούμε ...
Καλή Ανάσταση! 

  

1 σχόλιο:

  1. Χριστὸς Ἀνεστη. Ἄλλον τίτλο ἔπρεπε νὰ ἐπιλέξεις. "Ἐξόδιος ὕμνος καὶ ἐπιτάφιος..."-κάτι τέτοιο νὰ ταιριάξει μὲ τὸ κείμενο, ποὺ π΄ρεπει νὰ τὸ προσέξεις, χτενίσεις καὶ προσθέσεις καὶ τὰ ἄλλα ποὺ εἶπες, κι ἄν εἴμαστε καλὰ τοῦ χρόνου νὰ παρουσιαστεῖ στὸν Ε.Λ.
    Εὐχαριστῶ πάρα πολὺ γιὰ τὴ συνδρομή Σου Ὁ Χριστὸς νὰ Σας εὐλογεῖ πλουσια Χαιρετισμούς π.κ

    ΑπάντησηΔιαγραφή