Κυριακή, 3 Μαρτίου 2013

Δε χάθηκε η ελπίδα ...

Πολλές φορές η ελπίδα έρχεται σε ώρες που κυριαρχεί γύρω σου η απογοήτευση, η αγωνία, το παράπονο.
Λίγο πολύ ο καθένας στην καθημερινότητά του διαπιστώνει την άσχημη κατάσταση, η οποία ήρθε στον τόπο μας και  πήρε τη θέση της ξενοιασιάς, της ευημερίας, της δημιουργικότητας.
Μια βόλτα στο χωριό της Σκοπέλου και λίγο πιο έξω στο βουνό Παλούκι,  μας διδάσκει με  ανάλαφρο τρόπο, την ιστορία και τον πολιτισμό του τόπου!
Δεν είναι μόνο η βλάστηση. Δεν είναι μόνο οι ευωδιές της φύσης, που συνεπαίρνουν τον διαβάτη του μονοπατιού για τα μοναστήρια. Δεν είναι μόνο η μαγευτική θέα της μπλε αγκαλιάς που στολίζει τα πόδια του γραφικού χωριού.
Σ αυτόν τον τόπο η ιστορία στάθηκε  γενναιόδωρη, χαρίζοντας στιγμές, πρόσωπα, γεγονότα, που γέμισαν αρκετές σελίδες και τον ανάδειξαν ανάμεσα στα άλλα αιγαιοπελαγίτικα νησάκια.
Οι σκοπελίτες διαμόρφωσαν το δικό τους πολιτισμό. Με την οξύνοια, τη φιλομάθεια, την εργατικότητα, την  πνευματικότητα, τα ποντοπόρα ταξίδια τους, έβαλαν τις βάσεις και έχτισαν όλα εκείνα τα πολιτιστικά κομάτια, τα οποία ομόρφηναν τον τόπο, καλλιέργησαν τις ψυχές, και μπόλιασαν την κοινωνία με ήθη, θεσμούς και αξίες, που την ταξίδεψαν με ασφάλεια στους αιώνες.
Λίγοι όμως σήμερα έχουν πάρει μια γεύση απ όλη αυτή την παρακαταθήκη του τόπου.
Πιο λίγοι ακόμη τολμούν να μιλούν γι αυτή και να γράφουν σε μικρά και ταπεινά έντυπα.
Ο πολύς κόσμος δε νοιάζεται. Έχει στρέψει το νου του στα κέρδη και τις ζημιές.
Οι πατεράδες δε μιλούν για τους παππούδες. Οι μανάδες δεν "ορδουνιάζουν" τα κορίτια τους.
Τα παιδιά έχουν πιστέψει στην εικονική πραγματικότητα του ίντερνετ.
Να όμως !  Δε χάθηκαν όλα!
Δυο γεγονότα, δυο περιστατικά, ήρθαν να συμπληρώσουν τη σύγχρονη ιστορία. Να θυμίσουν ότι για αλλού κινήσαμε ...
Το πρώτο έχει να κάνει με μια ταινία μικρού μήκους την οποία έφτιαξαν μαθητές από τη Σκόπελο.
Το θέμα της είναι η ελληνική Φιλοξενία. Τα παιδιά προσπάθησαν να δείξουν πόσο φιλόξενος λαός είμαστε. Πώς μας γεμίζει την ψυχή να εξυπηρετούμε τον επισκέπτη του νησιού μας. Ο τουρίστας δεν είναι για τον σκοπελίτη κινούμενο ευρώ!
Είναι ένας άλλος άνθρωπος, που μας επισκέπτεται να θαυμάσει τον πολιτισμό μας και το φυσικό κάλλος του νησιού. Στην ανάγκη, θα αφήσουμε τις ασχολίες μας και θα κάνουμε ότι περνάει απ το χέρι μας για να τον βοηθήσουμε.
Πολύ όμορφο μήνυμα πράγματι έδωσε η ταινία !
Θα πρέπει όμως να πούμε ότι η προσπάθεια αυτή των μαθητών δεν ξεκίνησε τυχαία.
Μια κυρία, σκοπελίτισα, ψυχικά και νοητικά, έδωσε την αφορμή. Διέθεσε έναν πολύ όμορφο χώρο για να γίνουν μαθήματα κινηματογράφου. Και παρακάλεσε γονείς και κάποιους εκπαιδευτικούς, να στείλουν τα παιδιά τους, να μάθουν πως φτιάχνεται μια μικρή ταινία. Μια κυρία που δεν είναι σκοπελίτικης καταγωγής, αλλά αμερικάνικης. Ζει όμως και νιώθει σκοπελίτισα! 
Εμείς θυμήσαμε στα παιδιά με τη σειρά μας, πόσο όμορφη ειν η πατρίδα μας και πόσο ευλογημένοι και φιλόξενοι είμαστε.
Από το σημείο αυτό και μετά, οι μαθητές άρχισαν να δημιουργούν με έμπνευση, μεράκι, αγάπη.
Και το αποτέλεσμα δε μπορούσε να αφήσει ασυγκίνητη μια επιτροπή σε ένα πολύ μακρυνό μέρος του πλανήτη!
Η Σκόπελος, κέρδισε και πάλι!  Ο  πολιτισμός μας θριάμβευσε! Εντυπωσίασε! Τα παιδιά μας, πρόβαλαν το αγαπημένο τους νησάκι με τον καλύτερο τρόπο!
 
                             
Μια ιδιωτική προσπάθεια. Μια προσπάθεια που κινείται πλέον μεταξύ φίλων που αγαπούν τη Σκόπελο. 
Το φετινό καλοκαίρι συνεχίζουμε. Θα μιλήσουμε στα παιδιά της Σκοπέλου για την παράδοση του πηλού στο νησί. Επτά πρωινά, οι μαθητές που θα θελήσουν να συμμετέχουν, θα έχουν την ευκαιρία να ανακαλύψουν μαζί μας ξεχασμένες ιδέες, αξίες, έθιμα, συνήθειες. Μέσα απ το παιχνίδι, το διάλογο, την τεχνολογία, τις καινοτόμες παιδαγωγικές μεθόδους. 
Και τελικά, μόνοι τους πάλι, θα φτιάξουν καινούριες ταινίες. Όπως τις εμπνέονται οι ίδιοι. Με την εξειδικευμένη βοήθεια καθηγητών κινηματογράφου, σε διεθνή επίπεδα.
Ναι όπως τα διαβάζετε θα γίνουν. Στη Σκόπελο ακριβώς! 
Γι αυτό μιλήσαμε στην αρχή για την ελπίδα που δε χάνεται.
 
Πριν μερικές μέρες συνέβει και το άλλο γεγονός.
Μια τέχνη που χάθηκε. Εγκαταλείφθηκε. Μια  τέχνη που έθρεψε για αιώνες τους κατοίκους του νησιού. Μια τέχνη που ταξίδεψε πάνω απ τα κύματα τη φήμη της Σκοπέλου. Μια τέχνη που έφερε το γλυκό σκοπελίτικο κρασί, το λάδι, τα δαμάσκηνα, τα εύγευστα προϊόντα του τόπου, σ όλα τα μεγάλα λιμάνια της Μεσογείου κι αυτής ακόμη της Μαύρης θάλασσας.
Η ναυπηγική τέχνη της Σκοπέλου!  Μια τέχνη απ την αρχαιότητα. Λίγοι ειν αυτοί που την γνώρισαν, την βίωσαν, σαν παιδιά του ταρσανά. Λίγοι έχουν γνωρίσει κατά πρόσωπο τους τεχνίτες καραβομαραγκούς. Λίγοι έχουν δει έστω μια γκριζαρισμένη φωτογραφία του ταρσανά στη "Λίμνη" ή στο Γλυστέρι.
Όλοι όμως είμαστε τυχεροί γιατί το μεράκι, η λαχτάρα, το θάρρος ενός εγγονού, ενός καραβομαραγκού, υπόσχεται να δώσει πάλι, ζωή, σ αυτή την ιερή τέχνη. Τολμηρός, στέκεται ο Κώστας απέναντι στις παγίδες και τα εμπόδια του κόσμου τούτου και αρχίζει να χτίζει σαν τον παππού του, το πρώτο του σκαρί ....!
Τα ξύλα παίρνουν μορφή, σχήμα, λαχταρούν τη θάλασσα! Ο ιερέας θα ευλογήσει το σκαρί και τον νεοσύστατο ταρσανά. Πρόκειται για μια ιστορική στιγμή, θα πει ο παπα Κώστας. Ναι η ιστορία ξαναγράφεται. Άλλη μια ιδιωτική προσπάθεια που θέλει να αναδείξει τον πλούτο μας!
Ας ευχόμαστε όλοι να προκόψει ο ταρσανάς του μαστρο-Κώστα.
Ας  ευχόμαστε όλοι να φανερώνεται και πάλι η πολύτιμη ιστορία μπροστά μας.
Ας φωτίζει ο Κύριος, ανθρώπους ικανούς να μεταφέρουν την πολιτιστική μας κληρονομιά στις επόμενες γενιές.
Δε μας αξίζει να χαθούν όλα αυτά...

(Τις φωτογραφίες πήραμε από δημοσίευμα του : efimerida-sporades.blogspot.gr )

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου