Σάββατο, 3 Νοεμβρίου 2012

Κι αλλάξαμε ζωή ...

Βράδυ Σαββάτου σε  μια πόλη που σε ξεχνά.
Πολύ θα θελα να μουν τώρα λέει στην παλιά μου γειτονιά!
Τέτοιες ώρες παίζαμε κλέφτες κι αντραγάτες... κρυφτὀ μέσα σε παληά ετοιμόρροπα σπίτια, αμπάριζα, μπάλλα...
Θυμάμαι και τις ποδηλατοδρομίες ... μέχρι του Τζιλαλή φτάναμε.... νύχτα επιστρέφαμε!
Γέμιζαν τα πνευμόνια μας τον δροσερό αέρα της εξοχής. Τα μάτια μας γέμιζαν από χρώματα, φυσικά τοπία, που τα βλέπαμε τη νύχτα στ όνειρό μας.
Και μέσα σ όλα αυτά  είχαμε τ αυτί μας ανοιχτό κάθε βράδυ, στις βεγγέρες των μεγάλων ν ακούμε ιστορίες για πειρατές, ταξίδια, ξενιτεμένους, πανηγύρια, γιορτές, χαρές και λύπες, που στέκονταν κάποτε πάνω απ το καταπράσινο νησί μας.
Μα πιο πολύ θυμούμαι τα πανηγύρια που οργάνωναν της Μεταμορφώσεως, Τσ' Παναίτσας στο Μουρτερό, τ' Προδρόμου στο Παλούκι ή το άλλο της αγίας Βαρβάρας.
Με πόση  λαχτάρα ανέβαιναν τα μονοπάτια καβάλα στα ζώα τους, για να φτάσουν στην αυλή του μοναστηριού. Ν ακούσουν με ευλάβεια τους καλόγερους  να ψάλλουν. Μετά να στρώσουν τράπεζα με λογιώ λογιώ μαγειρέματα κι εδέσματα. Όλα ευλογημένα απ τον καλόγερο και την ακολουθία, μέσα στην ιστορική εκκλησιά του μοναστηριού.
Ο καλόγερος ήταν κάτι σα δάσκαλος κείνα τα χρόνια. Όλοι έτρεφαν σεβασμό στο ασκητικό του πρόσωπο. Ακόμη κι εκείνοι οι χωρατατζίδες που ξέφευγαν καμιά φορά κι άρχιζαν τα πειράγματα, με αφέλεια ή πειραγμένοι απ το μπρούσκο κρασί τους, ώστε να ασεβούν στην άγια μορφή του.
Μα πάλι όμως, όλοι γνωρίζανε τις ευεργεσίες που έκαναν τα μοναστήρια στο νησί!
Στήριζαν οικογένειες, ορφανά, αρρώστους, ξεσπιτομένους, χωρισμένους, πένητες, πλανεμένους.
Μα δεν ήταν μόνο γι αυτά η μεγαλωσύνη τους.
Αρκετοί μοναχοί, αποδείχτηκαν μεγάλα πνευματικά αναστήματα. Με μόρφωση, ψυχική καλλιέργεια, φιλάνθρωπη θέληση, γνώστες τεχνών κι επιστημών της εποχής τους!
Με τη σειρά τους μόρφωσαν τους ανθρώπους του νησιού. Τους έμαθαν γράμματα, γραφή κι ανάγνωση. Έντυσαν τις εκκλησιές με αγιογραφίες, έγραψαν βιβλία για την ωφέλεια της ψυχής, μετάδωσαν την ψαλτική παράδοση σ όλο το νησί, να χουν τρόπο οι σκοπελίτες να προσεύχονται στον Κύριο και τον άγιο Δεσπότη του τον Ρηγίνο.
Η χάρη κι η φήμη τους ξεπέρασε τα ακρογυάλια - σύνορα του νησιού κι έφτασε σ όλη την Ελλάδα, μέχρι τις χώρες της Μαύρης θάλασσας και του Δούναβη!
Τα έργα τους μένουν μέχρι σήμερα στην ψυχή μας, στις εκκλησιές μας και στα βιβλία τους, που φυλάγονται σε μικρές και μεγαλύτερες βιβλιοθήκες, πάνω κι έξω απ τη νησί μας.
Αυτοί οι καλόγεροι μια φορά, παρέδωσαν τη σκυτάλη στους παππάδες των ενοριών του νησιού. Για να συνεχίσουν κι αυτοί με τη σειρά τους, το θεάρεστο έργο της μόρφωσης των εργατικών και φιλότιμων σκοπελιτών.
Οι μεγαλύτεροι θυμούνται ακόμη και σήμερα τις ευεργεσίες, την πραότητα, την ταπείνωση και τη φροντίδα των παππουλάκων της χώρας  και των μικρών χωριών του νησιού μας!
Μα κι έξω απ το χορό των κληρικών, εμφανίστηκαν στη Σκόπελο, άντρες με μεγάλη μόρφωση και ψυχική καλλιέργεια. Πήραν παράδειγμα απ το μεράκι του καλλιεργητή που φύτευε το κλήμα στ αμπέλι και το ανάθρευε σαν παιδί του, μέχρι να γευτεί το γλυκό μαύρο κρασί. Έτσι κι αυτοί καλλιέργησαν το πνεύμα και την ψυχή, για να τα προσφέρουν στους συμπατριώτες τους.
Να τους μορφώσουν κι αυτούς, να τους βοηθήσουν έτσι να εκτιμήσουν πιότερο τον τόπο τους. Να ομορφήνουν την βιωτή τους. Να αγαπήσουν τον πλησίον τους.
Δεν εργάστηκαν όμως μόνο με το μυαλό και την πένα  τους. Όταν χρειάστηκε έπιασαν το όπλο και βρέθηκαν στην πρώτη γραμμή, υπερασπίζοντας την πατρική γη, την οικογένεια, τον πολιτισμό τους, τα ιερά και τα όσια της φυλής τους.
Για όλους αυτούς που αναφέρω έτσι σύντομα αγαπητέ αναγνώστη, υπάρχουν βιογραφίες, βιβλία, άρθρα και μπορεί εύκολα οποιοσδήποτε να διαπιστώσει την ύπαρξη των προσώπων και των έργων!
 Όλοι αυτοί οι πρόγονοι, αποτέλεσαν τη μαγιά, για να ολοκληρωθεί ο πολιτισμός και η ιστορία του νησιού μας.
Διαμόρφωσαν συνειδήσεις, ιδέες, συνήθειες, έθιμα, γιορτές, τέχνες, τον καθολικό τρόπο ζωής των σκοπελιτών.
Οι τεχνίτες εργάστηκαν και σαν καλλιτέχνες. Οι άρχοντες λειτούργησαν ως υπηρέτες του δημόσιου συμφέροντος. Οι δάσκαλοι ήταν και πατέρες. Ο αγρότης, ο ναυτικός,  ο ψαρράς, ο ξυλοκόπος, ο χτίστης, ο σιδεράς, ο τσουκαλάς, ήταν πρώτα μερακλίδες και μετά επαγγελματίες.
Αλλάξαμε όμως ζωή ...
Ξεχάστηκαν όλοι αυτοί οι άνθρωποι! Ξεχάστηκαν οι ιδέες και τα έργα τους.
Σβήσαμε απ τη μνήμη μας τις σελίδες της τοπικής μας ιστορίας.
Ακολουθήσαμε την ταχύτητα των καιρών. Μάθαμε στο επιπόλαιο και το πρόχειρο! Βάλαμε μπροστά το προσωπικό συμφέρον και το κέρδος. Τη ματαιοδοξία και την προσωπική μας προβολή!
Αφήσαμε τα παιδιά μας ημιμαθή, σχεδόν αμόρφωτα πνευματικά. Αφήσαμε την ψυχή τους να πεινάει για ιδανικά, αξίες, αρετές.
Τα αφήσαμε αβοήθητα στην εξάρτησή τους από τα ναρκωτικά, το αλκοόλ, το ίντερνετ, το χαμένο χρόνο σε μια καφετέρια ή μπροστά σε ποδοσφαιρικούς αγώνες, που παίζονται σε γιγαντοοθόνες και ωφελούν μόνο όσους τους στήνουν, για να κερδοσκοπήσουν σε βάρος μας!
Φτώχυνε έτσι το πνεύμα μας. Έκλεισαν οι ορίζοντές μας. Εγκαταλείψαμε τη γη και τους καρπούς της. Σάπισαν οι βάρκες ή πουλήθηκαν για την απόκτηση μιας μηχανής μεγάλου κυβισμού ή ενός ογκώδους αυτοκινήτου τύπου τζιπ.
Ντρεπόμαστε και δε θέλουμε να μιλάμε για τις εκκλησίες μας. Βγάλαμε το σταυρό απ το λαιμό μας και γεμίσαμε τα χέρια και τις πλάτες με ταουάζ!
Επινοήσαμε κι ένα νέο δίχρωμο, "αφηρημένο" λογότυπο για να δηλώσουμε την ύπαρξή μας ως τουριστικός προορισμός! Η Παναίτσα του Πύργου θεωρήθηκε μάλλον ... ακατάλληλη!
Ο γάμος δεν είναι πια Μυστήριο Ζωής, αλλά συνήθεια κι επίδειξη. Οι γιορτές ευκαιρία για φαγοπότι.
Όλη μας η παράδοση βρίσκεται κλεισμένη στις μέρες της Αποκριάς, που κι αυτές έχουν ξεφτίσει πλέον.
Είμαστε περήφανοι μόνο για μια τυρόπιτα και μια γίδα (τι ειρωνεία)!
Το σχολείο έρχεται τελευταίο στη ζωή του παιδιού, μετά τις άσκοπες βόλτες με μηχανές, κόντρες, ουσίες, αλκοόλ.
Το μάζεμα της ελιάς, η φροντίδα του αμπελιού, η αγροτικές ασχολίες, θεωρούνται ντροπής πράματα!
Ο εκκλησιασμός, η προσφορά βοήθειας στο ιερό Βήμα δίπλα στον ιερέα, η συμμετοχή στις θρησκευτικές τελετές του χρόνου, θεωρείται αναχρονισμός και πρέπει να αποφεύγεται! 
Αντίθετα  οι πολεμικές τέχνες όπως το tae kwon do (ταεκβοντό) κλπ. είναι απαραίτητες ... (ποιος ξέρει για πιο λόγο) και δείχνουν άνθρωπο ... εξελιγμένο, μέσα στα πράγματα! Κάποιος θα μας πει ότι είναι γυμναστική και βοηθά στην ανάπτυξη του σώματος.
Με συγχωρείτε, αλλά ξεχνάμε μάλλον τα συστήματα γυμναστικής των αρχαίων ελλήνων που δε φρόντιζαν μόνο το σώμα αλλά και το πνεύμα των αθλητών!
Στο σημείο αυτό να τονίσω ακόμη ότι όσοι ασχολούνται με αυτές τις πολεμικές τέχνες όπως λέγονται, δε γνωρίζουν τίποτα άλλο γύρω απ τη φιλοσοφία και τους λόγους που αναπτύχθηκαν, στις περιοχές που αναπτύχθηκαν! Τελικά δεν παύουν να είναι ξένο σώμα στην ψυχοσύνθεση, τη σωματική και πνευματική ανάπτυξη του νέου έλληνα!
Τα προηγούμενα χρόνια που δεν υπήρχαν αυτά και πάλι γυμνάζονταν τα παιδιά, στο σώμα, στο πνεύμα,  με τα παιχνίδια στη γειτονιά, το ποδήλατο, τις πεζοπορίες, τα επιτραπέζια, τις σπαζοκεφαλιές, παρουσίαζαν καλύτερη υγεία με αντιστάσεις σε ιώσεις και αντοχή σε κακοπάθειες.   
Το κέντημα, η νοικοκυρική, ο καλωπισμός του σπιτιού, απαξιώθηκαν από τις κοπέλες, οι οποίες μόνη φροντίδα έχουν να αποδεικνύουν καθημερινά τη δήθεν φεμινιστική τους χειραφέτηση με το ακριβό κι εξεζητημένο ντύσιμο, την ανάρτηση φωτογραφιών στο διαδίκτυο, τις αμέτρητες ώρες στα καφέ του νησιού και τα μπαρ.
  
Σε στεναχώρησα αναγνώστη της σελίδας! Ίσως και να θύμωσες λίγο διαβάζοντας αυτές τις γραμμές!
Πίστεψέ με κι εγώ πικραίνομαι αφού γνωρίζοντας την σπουδαία ιστορία μας, διαπιστώνω ότι έχουν χαθεί όλα αυτά, που έφεραν τον πολιτισμό μας μπροστά και βοήθησαν τον όμορφο τόπο που κατοικούμε!
Κρίμα δεν είναι ; 
Να μη μπορούν τα παιδιά μας σήμερα να γνωρίσουν τη σπουδαία ιστορία τους; Να στερούνται από μας τη γνώση της παράδοσής τους; 
Να αφήνονται έρημα στις καταχρήσεις και τις σύγχρονες σειρήνες που τα ξεγελούν και ρουφάνε τα καλύτερα χρόνια της ζωής τους; 
Να μαραζώνει ο τόπος μας, χάνοντας την αίγλη του, αφού χάνουν οι άνθρωποι ιδανικά, αξίες, αρετές;
 
Ας μη χάνουμε την ελπίδα μας. Μπορούμε και τώρα να αλλάξουμε την πορεία του τόπου μας! Αρκεί να το θέλουμε μέσα απ την ψυχή μας! Αρκεί να αγαπάμε το νησί μας πιότερο απ τον εαυτό μας!
Ας μαζευτεί η οικογένεια γύρω απ το τραπέζι και πάλι όπως τότε! Ας μιλήσουν οι γονείς στα παιδιά γι αυτά τα μηνύματα της ζωής που έχουν κληρονομήσει απ τους προγόνους.
Ας βρούμε και πάλι τα στοιχεία που μας ταιριάζουν σαν κοινωνία. Τα δοσμένα απ τους παππούδες μας. Αυτά που δοκιμάστηκαν στο διάβα της ζωής κι έδειξαν την ισχύ τους σε όλα τα χρόνια!
Κρίμα δεν είναι;
Να έρχονται άνθρωποι από μέρη μακρυνά και να αναζητούν αυτά τα στοιχεία. Αμερικάνοι, Άγγλοι, άλλοι, να τα εκτιμούν πιο πολύ από μας; Να τα βάζουν στη ζωή τους και να νιώθουν καλά, τη στιγμή που εμείς τα αποστρεφόμαστε!
 
Ας γυρίσουμε λοιπόν σελίδα. Ας ψάξουμε στις αναμνήσεις, στα λόγια του πατέρα, στα βιβλία, στις παραδόσεις, να βρούμε το χαμένο τάλαντο. Να το ξεθάψουμε και να το αξιοποιήσουμε!
Καλή Δύναμη.  


 

1 σχόλιο:

  1. ΣΤΟ ΧΕΡΙ ΜΑΣ ΕΙΝΑΙ,,,,,,,,,,,,,ΑΡΚΕΙ ΝΑ ΠΕΤΑΞΟΥΜΕ ΤΑ ΚΙΝΙΤΑ ΠΡΩΤΑ!!!!!!ΚΑΙ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΑΧΡΗΣΤΕΣ ΝΕΟΑΝΑΓΚΕΣ

    ΑπάντησηΔιαγραφή