Δευτέρα, 23 Ιουλίου 2012

Σαν τον παλιό καλό καιρό!

Με πήρε μπροστά ο καλοκαιρινός άνεμος και άφησα να περάσει ο καύσωνας για να γράψω.
Συνέχεια όμως φίλοι σας   είχα στο μυαλό μου.
Και να η ευκαιρία!
Μου λέει η φίλη μου. Έχεις να κάνεις κάτι Πέμπτη βραδάκι μετά τις 7.00 ?
-- Τίποτα ιδιαίτερο απαντώ.
-- Έλα τότε στο σινεμά ΟΡΦΕΑ να γνωρίσεις κάποια πρόσωπα.
Στις 7 και κάτι ήμουν στον κήπο του σινεμά ΟΡΦΕΑ.
Πόσες αναμνήσεις από τα παιδικά, εφηβικά μου χρόνια!  Ερχόμασταν και βλέπαμε ταινίες. Μάλλον σαν έξοδο το είχαμε, παρά σαν κινηματογράφο. Ο συχωρεμένος ο μπάρμπα Αποστόλης κυνηγούσε τους ατίθασους θεατές οι οποίοι έκαναν φασαρία στην αίθουσα.
Μας εντυπωσίαζε τότε ο ήχος, τα χρώματα, η πάνινη οθόνη.  Γίνονταν και εκδηλώσεις στην αίθουσα αυτή θυμάμαι.
Στον κήπο λοιπόν του κινηματογράφου...
Μια συντροφιά, γυναίκες οι περισσότερες γνωστές από χρόνια, είχαν βάλει τις πολυθρόνες τους σε κύκλο.
Με καλοδέχτηκαν. Συστήθηκα σ όσες έβλεπα για πρώτη φορά. Μου έδωσαν κι εμένα μια πολυθρόνα και μπήκα κι εγώ στον κύκλο της ... εσπερινής συντροφιάς.
Οι εν λόγω κυρίες συστήνουν την ομάδα Εθελοντισμού του Δήμου Σκοπέλου. Μια καινούργια ομάδα, στην τοπική μας κοινωνία, η οποία όμως ήδη παρουσιάζει εξαιρετική δραστηριότητα τη χρονιά που μας τελειώνει.
Παρατηρούσα πρόσωπα χαμογελαστά, με φλόγα στη ματιά, επιθυμίες, λαχτάρα, όνειρα.
Μιλώντας διαπίστωσα πολύ σύντομα ότι έχουν όρεξη να δώσουν μηνύματα και ιδέες στην κοινωνία του νησιού.
Διατηρούσαν έντονο τον προβληματισμό για το μέλλον των νέων που διαμένουν στη Σκόπελο. Καλύτερα να πω έδειχναν να ανησυχούν και λόγω της ύφεσης την οποία όλοι βιώνουμε καθημερινά.
Εξοπλίζονται όμως με τη μητρική αντοχή και υπομονή (καθώς οι περισσότερες είναι μητέρες) και τολμούν, σχεδιάζουν, υλοποιούν μια σειρά δράσεων την περίοδίο που μας έρχεται.
Λυπήθηκα όμως όταν κατέθεσαν στη συζήτηση, την αποδοκιμασία μερίδας συμπολιτών μας. Ένιωθαν πως η κοινωνία δεν τις αποδέχεται, δεν στηρίζει τις προσπάθειές τους, δε συμμερίζεται την αγωνία τους.
Κρίμα δεν είναι αγαπητοί μου!
Συνηθίζουμε να βλέπουμε πολύ ύποπτα και επιπόλαια κάποιες "ἑθελοντικές" δράσεις. Θεωρούμε ότι αυτά ανήκουν σε άλλο κόσμο, μακρυά απ τον δικό μας. Κάποιοι τα θεωρούν μοντερνισμούς και τάσεις υπεροψίας.
Μια ματιά όμως προς τα πίσω στα περασμένα χρόνια, σε προγούμενες γενιές μαρτυρά ότι ο εθελοντισμός ήταν πάντοτε αναπόσπαστο στοιχείο μιας κοινωνίας. Οι πρόγονοί μας, δεν οργανώνονταν σε εθελοντικές ομάδες, ούτε όριζαν και σχεδίαζαν δράσεις, γιατί όλη τους η ζωή περιείχε τον εθελοντισμό. Ήταν το αυτονόητο θα λέγαμε γι αυτούς. 
Ας θυμηθούμε κάποιες περιπτώσεις  :
Εθελοντικά οι νοικοκυρές σκούπιζαν τα σοκάκια του χωριού κατά γειτονιές. Εθελοντικά, ασβέστωναν τα σκαλοπάτια και τα πεζούλια των δρόμων. Εθελοντικά έκοβαν τα χαμόκλαδα και τ αγριόχορτα στις άκρες των δρόμων.
Θυμάμαι τον παππού αλλά κι άλλους αγωγιάτες, αγρότες που πεζοπορούσαν τα μονοπάτια του νησιού, όταν έβλεπαν ένα θάμνο, ένα βάτο, ένα ξερόκλαδο να μπαίνει στο μονοπάτι, στέκονταν και το καθάριζαν. Τώρα πολλά μονοπάτια έχουν σβήσει.
Να θυμηθούμε τους γάμους. Τις γιορτές κι άλλες χαρές και λύπες. Όλη η γειτονιά πρόσφερε σκεύη, καθίσματα, στρωσίδια, κι ότι άλλο υπήρχε ανάγκη για να εξυπηρετηθεί η τελετή.
Μα και σε δημόσια έργα σε οικοδόμηση κτιρίων, κάθε μάστορας πρόσφερε την λεγόμενη, προσωπική εργασία. Χωρίς μισθό δηλ. εργάζονταν, εθελοντικά για να ολοκληρωθεί ένα σημαντικό έργο στο νησί.
Οι γονείς μας τον χειμώνα πήγαιναν σχολείο κρατώντας ένα κούτσουρο για την ξυλόσομπα της αίθουσας. Μια ακόμη μαζική οργανωμένη προσπάθεια των κατοίκων, για τη σωστή λειτουργία του σχολείου, στο οποίο μορφώνονταν τα δικά τους παιδιά.
Είναι πια φανερό ότι ο Εθελοντισμός βρίσκεται στις βάσεις μιας προοδευτικής κοινωνίας. 
Αλίμονο αν έλειπε ο εθελοντισμός απ την Ελλάδα του 1945!  Θα ζούσαμε ακόμη σε εξαθλίωση!
Μόνο που ο εθελοντισμός δεν αποκτιέται σε μια μέρα, ή με το πάτημα ενός κουμπιού!
Είναι κι αυτό θέμα αγωγής. Και ξεκινάει από το μικρό παιδί. Είναι θέμα παιδείας.
Αυτή την παιδεία προσπαθούν να εφαρμόσουν οι Εθελοντές κι οι Εθελόντριες της Σκοπέλου. Κι αν δεν μπορούμε όλοι να τους βοηθήσουμε, τουλάχιστον ας τους ενθαρρύνουμε κι ας μη τους αποκαρδιώνουμε, ή αποδοκιμάζουμε, άκριτα.
Οι γονείς πρώτα, τα σχολεία, ο Δήμος, πρέπει να αγκαλιάσουν αυτή την προσπάθεια που μας θυμίζει από πολλές πλευρές εκείνη τη Μεγάλη Σκόπελο, τον παληό καλό καιρό!

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου