Κυριακή, 11 Δεκεμβρίου 2011

Κάτι για αυτές τις μέρες

Ο Σπυρίδωνας ...
Απόψε άραγε πόσοι να μαζεύτηκαν κει πάνω στη γειτονιά του παππού... στον Αϊ Σπυρίδωνα!
Τι χρώμα και τι συναίσθημα είχαν αυτές οι βραδιές όταν ήμουν παιδί...! Έλειπε βέβαια κι η τηλεόραση. Τώρα όλα έγιναν γυαλί κι αποχαύνωση!
Οθόνη υγρών κρυστάλλων LCD  πλάσμα... κι εμείς τι πλάσματα είμαστε πιά!
Τ' αϊ Σπυριδών αύριο αγαπητοί πατριώτες!
Κάτι λέει αυτό σε πολλούς!
Οι συνήθειες που βαλαμε στη ζωή μας τελευταία ... δε μας έβγαλαν σε καλό τόπο! Μη κρυβόμαστε!
Οι πατεράδες  κι οι παππούδες μας έζησαν τελικά καλύτερα από μας!
Ούτε άγχος ούτε χρέη ούτε ξαφνικοί θάνατοι... ψυχής τε και σώματος!
Όσο κι αν σνομπάρουμε τις γιορτές των ημερών αυτών εκείνοι απ αυτές αντλούσαν δύναμη!
Μια δοκιμή θα σας πείσει.
Λόγοι και δικαιολογίες για να απέχουμε απ τη λειτουργία της γιορτής .....ένα σωρός!!
Άμα θέλει όμως κανείς.... καταφέρνει κ τ ανάβει το κεράκι του και λέει δυο λογάκια μπροστά στην παλιά και μεγάλη εικόνα του παππούλη.
Ο άγιος λοιπόν, κατά τη Μεγάλη Σαρακοστή συνήθιζε να νηστεύει απόλυτα. Δεν έτρωγε τίποτα, ούτε αυτός ούτε κι η κόρη του. Κάποια βραδυά, σε περίοδο νηστείας, ένας άγνωστος οδοιπόρος κτύπησε την πόρτα της επισκοπής του. Ο άγιος έσπευσε με προθυμία να του ανοίξει και να τον υποδεχθεί. Του πρόσφερε νερό να ξεπλυθεί και πήγε να βρει κάτι, για να του δώσει να δειπνήσει. Κοίταξε παντού, μα τίποτα δεν βρήκε. Ούτε ψωμί δεν είχε. Στήν αμηχανία του ο άγιος θυμήθηκε πώς σε κάποια γωνιά βρισκόταν κρεμάμενο ένα κομμάτι διατηρημένο χοιρινό κρέας από τις ημέρες της κρεοφαγίας. Χωρίς να χάσει καιρό, φώναξε την κόρη του να ψήσει λίγο για τον φιλοξενούμενο τους. Η κόρη ετοίμασε το τραπέζι.

Έβαλε πάνω το ψητό κρέας και κάλεσαν τον ξένο να φάγει. Ο ξένος, σαν είδε το προσφερόμενο, αρνήθηκε να το δοκιμάσει λέγοντας:

— Δέσποτα μου, συγχώρεσε με. Νηστεύω. Είμαι χριστιανός.

- Ναί! παιδί μου, είπε ο άγιος. Κι εγώ νηστεύω. Είμαι κι εγώ χριστιανός. Μα μια και δεν έχουμε τίποτε άλλο στο σπίτι κι εσύ πρέπει να τονωθείς ύστερα από την τόση οδοιπορία, θα φας από αυτό που βρίσκεται. Να! εγώ καταλύω πρώτος τη νηστεία. Φάγε, παιδί μου, να τονωθείς.
Κι ο άγιος, για να ενθαρρύνει τον ξένο, έφαγε κι έδωσε και σ' εκείνο λέγοντας του. «Πάντα καθαρά τοις καθαροίς, ο θείος απεφήνατο Λόγος». Την άλλη μέρα φυσικά συνέχισε και πάλι τη νηστεία του. Το περιστατικό αυτό δείχνει την πλατιά αντίληψη του αγίου για τη νηστεία, που είναι κι η μόνη ορθή. «Το Σάββατον εγένετο δια τον άνθρωπον ούχ ο άνθρωπος δια το Σάββατον». (Μάρκ. β', 27).

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου